mandag 5. februar 2018

Svigerfar sin kjærleikshistorie

Selskapet var endeleg samla etter jul ,med nye og gamle deltakarar! Ja, det kjem faktisk nye folk inn i Selskapet, så om nokon kjenner ei ørlita lyst til å vere med så slå til!
Denne kvelden var det Anna Gavalda si bok: Eg elska ho, som stod på programmet og alle (!) hadde lese ho med meir eller mindre glede.
Romanen handlar om Cloé og svigerfaren Pierre og deira samtale om livet, kjærleiken og ekteskap. Cloé opplever at ektemannen Adrien går fra ho og dei to døtrene dei har saman. Dette kjem som lyn frå klår himmel og ho er fortvila og gret i stie straumar. Pierre tek dei med seg til sommarhuset familien har og lagar mat til dei og prøver å sette mot i Cloé. Dei har god kontakt og er svært opne med kvarandre. Pierre fortel om si kjærleikshistorie, ikkje om ho han er gift med, men historia om Mathilde og deira møte. Han snakkar om korleis ho fekk han til å kjenne seg, kjenne glede over livet og det dei hadde saman. Han valde å bli med kona og barna, men var det det rette valet? Cloé og Pierre snakkar saman ein lang kveld og ho utfordrar han på same måte som han utfordrar henne til å våge ein ny start utan Adrien.
Romanen er eit kammerspel mellom dei to. Vi får nesten ikkje høyre om korleis miljøet er rundt dei, barna er nesten fråverande og slik som framsida på boka viser er det ganske nakent mellom dei to stolane.
Selskapet undra seg over kor ulike vi menneska er. Nokre er tause og lukka, andre snakkar om alt. Kva er rett, å hoppe ut or ekteskapet om ein vert forelska eller bli i det trygge? Angra Pierre på valet sitt? Han vart ein sur gammal gubbe då Mathilde forsavnn frå livet hans. Han var ikkje ein snill mann mot kone og barn. Sjølv om kona fekk vite om forhaldet til Mathilde, ville ho halde fram ekteskapet for å halde på fasaden, men var det rett? Pierre verka på oss som ein usikker type, han klarer ikkje å bestemme seg for kva han vil. Veit han kor mykje han elskar Mathilde?
Vi snakka om Cloé som er så sint, men som bruker dette som terapi. Ho er langt i frå "tapt bak ei vogn" men underkjenner kven ho er og fell inn i gamle mønstre. Er det slik damer er? undra Selskapet. Høgdepunktet i romanen, fann vi ut, kjem på slutten, der dei hentar fram motet til å ta eit oppgjør med seg sjølv. "Å vere lukkeleg er inga rett".
Vi fann eigentleg inga svake parti, men vi skulle ønskje at boka var litt lenger for her var mykje overlate til fantasien.
Vi var imponert over Gavalda som skildrer ein mann på denne måten, det er bra gjort. Ho vart sjølv skild og brukar si eiga historie som bakgrunn for denne.
Dette er ei perle av ei bok, vi kan lese meir av denne forfattaren.

onsdag 3. januar 2018

2018 og nye møte i Nordhordland Litterære Selskap

Vi startar nyåret med å lese fransk litteratur. Franske forfattarar omsett til norsk, kva kjenner vi til her? Vi har sjølvsagt høyrt om og kanskje lese (?) dei store klassikarane, men vi har og nye som har fått mange lesarar og kanskje finn vi nokre som vi knapt har høyrt om før... følg med!
Første kvinne ut er Anna Gavalda med romanen Eg elska ho, utgitt i 2002. Møtet er på Strilabiblioteket på Frekhaug torsdag 25. januar kl.19.00
Neste bok vert Kathrine Pancol: Krokodillens gule øyne. Då er møtet torsdag 15. mars kl.19.00

Etter dette har vi ikkje bestemt kva vi skal lese, men møtedatoane er:
26. april og 7. juni
Møtestad vert kunngjort seinare.

Etter 7. juni vert det sommarferie fram til slutten av august.

Har du lyst til å vere med? Ta kontakt med personalet i Strilabiblioteket for nærare informasjon! Velkomne!

fredag 29. desember 2017

Ein leksjon i engelsk kultur, klasseskilje og lojalitet

Vi hadde lese Resten av dagen av Kazuo Ishiguro som fekk Nobelprisen i litteratur for forfattarskapen sin. Selskapet var begeistra, det kan ikkje seiast på anna måte. Det tok litt tid før vi vart vande med språket for forteljinga om butlaren Stevens var ført på ein litt omstendeleg og gammaldags måte. Dette grepet frå forfattaren gjorde at vi raskt kom inn i stemninga i boka - tida frå 1920-talet og fram til 1956. Heile romanen er sett gjennom augene til butlaren Stevens, det er han som fortolkar hendingar og utsegner og det er han som gjev oss innsikt i livet på Darlington Hall. Vi er med han på ei kombinert reise/ferie i England. Han vil prøve å komme i kontakt med miss Kenton som var hushalderske på Darlington og som han no håper vil komme tilbake. På denne reisa tenkjer han på livet sitt, hendingar i verda som ga gjenklang sjølv i Darlingtons lukka verd og lorden/ "hans nåde" si rolle før den andre verdskrigen.
Stevens såg ingen feil ved lorden. Lorden fortolka hans verd og verda utanfor var i alle samanheng slik lorden sa at han var.
Stevens såg heller ikkje at miss Kenton var forelska i han og på mange måtar ønskte å gjere han sjalu. Ho prøvde å få han til å sjå det urettferdige ved at ei jente med jødiske røter vart sagt opp frå arbeidet sitt, men han nekta for at det var slik.
På reisa opplever han at nokre han møter trur han er lord, sidan han køyrer i ein flott bil og har fine klede. Han nektar ikkje for det, men han gjer heller ingen ting for å rette opp misforståinga.
Stevens er svært oppteken av å ha rett haldning som butler, ein skal vere verdig, lydig, tilstades under alle tilhøve, herrskapet framfor alt. Ja, til og med når far hans ligg på det siste er det viktigare å vere på plass for herrskapet enn å sitte ved dødssenga til hans.
Stevens lever i ei boble, der har han kontroll og oversyn og han vert ikkje utfordra på nokon måte. Det er når miss Kenton kjem inn i bilete han får problem, men samstundes skaper dette nye og ukjente kjensler hos han. Stevens er diverre så forknytt at miss Kenton gjev opp, gifter seg og flyttar til ein annan del av landet. Ho sender nokre gonger brev til Stevens og det er hans tolking av desse breva som gjer at han reiser med von om eit mogeleg møte med henne som mål - og kanskje at ho kjem tilbake til godset.
Når Darlington får ein ny eigar må han prøve å finne ut korleis han skal tene denne best mogeleg og det set han på nye prøver.

Som sagt Selskapet var begeistra og kunne ikkje finne dei svake punkta i romanen. Høgdepunkt var det nok av som tildømes når Stevens vert overtala til å klatre opp på ein ås og skue utover det vakre engelske landskapet. Dette synet blei med han gjennom heile reisa og opna opp for andre refleksjonar.

Selskapet hadde gjennom samtalen om boka mange sidespor som til dømes: å lære ting grundig (gå på husmorskule), ein runde om klasseskilje og det litt fåfengde i ønske om "å vere til lags".

Med dette møtet ønska vi oss sjølv god jul og vel møtt 25. januar 2018.

torsdag 9. november 2017

Desembermøte

Sjølv om det nærmar seg jul med raske steg skal Selskapet samle seg torsdag 14. desember kl.19.00 på Strilabiblioteket Frekhaug.
Vi skal ta føre oss nobelprisvinnaren Kazuo Ishiguro si bok Resten av dagen. Denne boka fekk Man Booker prisen i 1989 og det er laga film av henne.
Det er berre å gle seg til å lese og samtale om denne romanen. Har du lyst til å vere med? Ta kontakt med Strilabiblioteket på Frekahug eller i Knarvik. Velkommen!

onsdag 8. november 2017

Vingebelastning eller er det stekka vengjer?

Selskapet starta med ein kort gjennomgang av handlinga i boka. Så kommer spørsmålet: Kva betyr eigentleg tittelen og kvifor har forfattaren brukt denne. Har det noko med at Andreas hovudpersonen har for stor belastning på vengene, han er rett og slett ikkje konstruert for slike tunge bører. Eller betyr det at han i utgangspunktet har stekka vengjer? Han kan ikkje av ulike grunner flyge ut av reieret og ut i verda og verte ein vaksen sjølvstendig mann.

Andreas er sambuar med Hanne. Han studerte noko som var inne i tida, noko han eigeleg ikkje treivst med, men det var jo så hipt og kult. Hanne er ambisiøs og vil at Andreas skal gjere karriere, men det er han ikkje interessert i. Han kjem utfor ei ulukke og vert lagd inn på sjukehus for observasjon, der får han eit anfall av angst og han får tilbod om psykologhjelp. Andreas begynner å gå til psykologen Bjrønar for å finne ut av livet sitt. Dette synest Andreas er flott, han kan snakke om seg sjølv og sine tankar og Bjørnar kremtar og noterer. Han går tilbake til barndommen og ser at foreldra har behandla han feil, både dei og kjærasten Hanne har pressa han inn i noko han ikkje vil. Han vil ta dette opp med foreldra, men når han kjem dit har sambuaren med broren hans abortert og alle er opprørde over dette. Andreas vert sur, men vil ikkje innrømme det, for ingen vil høyre på det han har å seie. Hanne flytter frå Andreas, ho orkar ikkje lenger å bu saman med ein som er så sjølvsentrert. No har han berre Bjørnar, om han svik, kva har han då?
Selskap var litt delt når det gjaldt Andreas, nokre syntes synd i han og andre ville riste han og be han ta seg saman. Vi diskuterte om det er slik at det "ikkje er bra nok å sitte i kassen på Rema", tenk på alle dei som ikkje vil delta i karrierejaget, men leve med og i noko som dei meistrar?
Vi avskilta ganske kjapt Bjørnar, han vert ikkje framstilt som ein god psykolog. Nokon meinte: "Han hadde trengt ein Wilhelmsen".
Forfattaren Helga Flatland var vi derimot heilt samde om: ho har skreve ein knakande god roman som engasjerte alle. Vi gler oss til neste bok av henne.

fredag 8. september 2017

November - neste møte i Selskapet


Det tar si tid før Selskapet treffast att, men i mellomtida skal vi lese Helga Flatland si bok Vingebelastning. Det er ei bok om Andreas, ein representant for dei unge og vellukka anno 2014. Men er det slik? Ligg alle vegar opne for han? Dette skal vi samsnakkast om torsdag 2. november kl.19.00 på Strilabiblioteket i Knarvik. Velkomne!

tirsdag 5. september 2017

Arv og miljø

Selskapet samla seg på biblioteket på Frekhaug etter ein lang sommarferie. Vi hadde lese Arv og miljø av Vigdis Hjorth og berre eit par veker før samlinga hadde søstera Helga Hjorth gjeve ut sin roman Fri vilje som eit motsvar eller var det hemn? Fra før hadde vi lese om dei strålande meldingane Arv og miljø fekk, Bokhandlarprisen som ho fekk for boka og mange andre nomineringar. Dei i selskapet som hadde lese boka før dei største debattane i media starta hadde fryda seg over ei strålande bok, levd seg inn i Bergljot sine opp og nedturar og kjent sympatien med hennar skjebne. Så kjem den store "virkelighetsdebatten" - og seint i sommar - som sagt - søstera sitt motsvar til boka.
Vi kjende oss både nyfinkne, men og litt irriterte for kva er det vi eigentleg er invitert til å lese? Ein fiksjon eller ei framstilling av ei røynd sett frå to synsvinklar? Vil vi eigentleg lese slik litteratur?
Vi fann ut at vi ville konsentrere oss så godt vi kunne om Vigdis Hjorth si bok, men likevel - lesinga vart prega av debatten.
Boka handlar om Bergljot som er forfattar. Ho har to yngre søstre og ein bror som er nærare henne i alder. Bergljot påstår at faren har misbrukt henne då ho var liten, broren trur på ho, men veit ikkje noko sikkert. Dei to yngre søstrene kan ikkje tru at dette er sant og nektar for at deira gode far kunne ha gjort noko slik. Mora vil ikkje høyre på slikt vås. Når faren døyr skal arva gjerast opp og dei to yngre søstrene arver kvar si hytte, medan Bergljot og broren får pengar. Dei meiner taksten for hyttene er sett altfor lågt og vil ikkje godta delinga. For Bergljot er det ikkje pengane som er det viktigaste, men det er å bli trudd av resten av familien.
Selskapet var samde i at Vigdis Hjorth skriv godt, ho kan skrivehandverket og det gjer at vi trur på personane, vi trur på Bergljot og hennar historie. Vi var og opptatt av barna til Bergljot, kor vanskeleg var det ikkje for dei å ha ein god relasjon til besteforeldra og tantene? Etterkvart som historia rullar fram tek dei side, men slikt koster for alle.
Vi levde oss inn i kjensla av å ikkje bli trudd, for dette kan Hjorth - beskrive kor makteslaus ein kjenner seg når ein er åleine om si forteljing.
Samstundes - kva kjenner dei som aldri har høyrt denne vanvittige historia før? Kan det verkeleg vere sant? Er det ikkje rett å vere litt skeptisk eller undrande om ikkje anna?
Vi samtala om falske minne, er det slik med Bergljot? Kven veit. Likevel til slutt enda vi opp med dette vanskelege: å skrive om personar som lever idag. Mange forfattarar har gjort det opp igjennom tidene. Dei gode bøkene står att, vi veit lite om kva det har kosta for dei næraste i deira samtid, men i vår medietid får vi vite det og meire til - mykje meir enn vi treng og ikkje minst ønskjer.

Selskapet kjente at det var nok no med "verkelegheitsfiksjon" og skal ved neste krossveg vere sikker på at dette er fiksjon - helt sikkert. Vi får sjå...